Prolog

            Małe oczka z ufnością wpatrywały się w twarz ojca. Pucołowata, roczna dziewczynka siedziała w swym kojcu, patrząc na tatusia. Mała się zaśmiała, a na twarzy mężczyzny pojawił się delikatny, smutny uśmiech.

            - Tata! – zawołała malutka, wyciągając rączki w stronę wspomnianego.

            - Posłuchaj mnie uważnie, dobrze? – spytał poważnie, jak gdyby wcale nie mówił do rocznego dziecka – Tatuś musi iść, dobrze? Kiedyś się zobaczymy, nie smuć się – powiedział nieco łagodniej, widząc łzy, błąkające się w kącikach jej oczu – przynajmniej mam taką nadzieję – szepnął ze skruchą, po czym pocałował brązowooką w czoło. Następnie wyprostował się i machnął różdżką, a już po chwili zniknął. A zaraz za nim w miejsce, gdzie przed chwilą się deportował, poleciał jaskrawy zielony promień…

-----

Jak obiecałam tak jest dzisiaj....

Trochę krótki, no ale to tylko prolog ;)

Rozdział 1 już prawie skończyłam i pojawi się w sobotę.

Nadal pracuje nad wyglądem bloga :/

Mało się dowiadujemy podczas prologu... praktycznie niczego... ale ten fragment był mi potrzebny, na potem ;)

Pozdrawiam

~Civetta